lebo35 Лев Бондаревский (lebo35) wrote,
lebo35 Лев Бондаревский
lebo35

Тадеуш Завадовски. Стихи

Tadeusz Zawadowski

Nazywanie przedmiotów

Nazywanie przedmiotów jest rzeczą
Niezwykle ryzykowną
Bo dlaczegóż stół miałby nazywać się stołem
A nie na przykład krzesłem
I czy nie czuje się dotknięty
Tą właśnie nazwą
Może wolałby być kimś innym
Niepowtarzalnym i pojedynczym
Niepodobnym do innych stołów
Etymologia jest w tym zakresie
Niezwykle zawiła i pokrętna
Stoły choć podobne do siebie
Różnią się jak ludzie
Te z salonów mają wielkopańskie maniery
Przy nich nie usiądziesz w rozchełstanej
koszuli
Z niedopiętym guzikiem pod szyją
Przy nich siada się wytwornie
I prowadzi dyskursy a nie zwykłe rozmowy
Sztućce muszą być wzorcowo ułożone
A serwetki wykrochmalone
Gdzie z nimi równać się stołom kuchennym
Przy tych można śmiać się do rozpuku
I rozmawiać o wszystkim
Nawet o sprawach błahych i przyziemnych
Nazywanie przedmiotów jest rzeczą
Niezwykle delikatną
Trzeba ciągle uważać aby ich nie dotknąć
Nazwą nazbyt banalną lub zbyt pospolitą
Bo mogą znienacka odejść obrażone
Zapomnieć adresu i już nie powrócić
W pustym mieszkaniu nie nazwiesz niczego


Niedokończony wiersz

Nic nie zdarza się przypadkiem
czarny kot który przebiegł drogę
i martwy ptak przed progiem
nasze ścieżki poplątane
i w prasie wiadomość
o zapowiadanym przez Majów
końcu świata
Nic nie zdarza się przypadkiem
ja i ty z odległych galaktyk
a jednak czytasz ten wiersz
gładzisz wzrokiem
szorstkie grzbiety liter
jakbyśmy byli
tylko sami na świecie
jakbyśmy byli
tylko krok od kroku
Nic nie zdarza się przypadkiem
dziecko bawiące się samochodzikiem
mężczyzna pod kołami
i ten niedokończony wiersz...


Po co wiersz

Wiersz ma nie tylko burzyć
Ale też budować
Podziemne korytarze pamięci
Łączące przyszłość
Z przeszłością
Jest jak wyciągnięcie ręki
Gdy wszyscy cofają
I odwracają wzrok
Wiersz jak miasto zaskoczone nocą
Otwiera parasole latarń
I spadochrony znaczeń
Parabole i anafory
Kończące się znakami zapytania
Pośród których
Przemykają spóźnieni przechodnie
Odnajdując schronienie
W zapomnianym akapicie
Wiersz ma zwykle w kieszeni
Kawałek kartki i ogryzek ołówka
– Choć coraz częściej używa tabletu –
Żeby na czas wpisać się
W ludzkie życie

Pozowanie do śmierci

Trzeba koniecznie mieć poważną minę
broń Boże uśmiechu
nogi złączone
buty czarne i najlepiej nowe
garnitur w ciemnym kolorze
– muszkę można zastąpić krawatem
Dobrze wcześniej pomyśleć o grobie
pokoik mały stolik się nie zmieści
jakieś pióro kawałek papieru
skryć pod klapą albo i w kieszeni
portfel więcej nie będzie potrzebny
– ponoć wszystko dają tam za darmo
W biurku pamięć skryje się w szufladzie
niczym nożyk mosiężny do listów
– jeszcze żywa chociaż coraz bledsza

Тадеуш Завадовски.

Называние предметов.

Называние предметов – дело
Необыкновенное рискованное
Ибо почему бы столу называться столом
А не креслом к примеру
И не чувствует ли он себя обиженным
Своим названием
Может он бы хотел быть кем-то другим
Неповторимым и единичным
Непохожим на другие столы
Этимология в этой области
Необыкновенно сложна и запутана
Столы хотя и похожи на себя но
Рfзнятся как люди
Те из салонов имеют великосветские манеры
При них не сядешь в распахнутой
Рубашке
С расстёгнутой пуговицей на шее
При них сидят изящно
И ведут беседы а не обычные разговоры
Столовые приборы должны быть образцово расставлены
А салфетки накрахмалены
Как с этакими ровняться столам кухонным
При которых можно смеяться до упаду
И разговаривать обо всём
Даже о вопросах пустяковых и приятных
Называние предметов – дело
Необыкновенно деликатное
Надо постоянно остерегаться чтобы их не обидеть
Названием слишком банальным либо пренебрежительным
Ибо они могут вдруг обидеться и уйти
Забыть адрес и уже не вернуться
В пустом жилище ничего не назовёшь.

Неоконченное стихотворение.

Ничего не бывает случайным
чёрный кот перебежал дорогу
мёртвая птица перед порогом
наши дорожки перепутаны
а в прессе сообщения
о предсказанном Майя конце света
Ничего не бывает случайным
я и ты с отдалённых галактик
ты однако читаешь это стихотворение
ласкаешь взглядом жёсткие хребты литер
как будто мы
только одни на свете
как будто мы
только в шаге друг от друга
ничего не бывает случайным
ребёнок играет автомобильчиком
мужчина под колёсами
и это неоконченное стихотворение….

Для чего стихи

Стихотворение может не только рушить
Но также и строить
Подземные коридоры памяти
Соединяющие будущее
С прошедшим
Оно как протягивание руки
Когда все отстраняются
И отводят глаза
Оно открывает зонтики фонарей
И парашюты значений
Параболы и анафоры
Кончающиеся знаками препинания
Среди которых
Пробираются запоздавшие пешеходы
Находя убежище
В забытом абзаце
Оно имеет обычно в кармане
Листок бумаги и огрызок карандаша
-Хотя гораздо чаще принимает таблетку-
Чтобы на время вписаться
В жизнь людей

Позирование для смерти.

Совершенно необходима серьёзная мина
боже сохрани улыбнуться
ноги вытянуты
туфли чёрные и желательно новые
костюм тёмного цвета
бабочку можно заменить галстуком
Хорошо пораньше подумать о могиле
комната мала столик не поместится
какое-нибудь перо, листок бумаги
спрятать под лацканом или в карман
бумажник больше не понадобится
вероятно там всё дают даром
В конторе память спрячется в шкафу
словно латунный ножик для писем
- ещё живая хотя уже бледнеющая

***


Gazeta Kulturalna
Numer 4(212) kwiecień 2014
Tags: Переводы
Subscribe

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

  • 0 comments