June 7th, 2014

Tadeusz Zawadowski

Tadeusz
Zawadowski



Rzeczy nienazwane
Rzeczy nienazwane wciąż czekają
Aż je ktoś odnajdzie i oswoi
Są jak samotne kobiety
Czekające na swoją kolejkę
Na księcia z bajki
Który je uwiezie na białym koniu
W nieokreślone i zawsze piękne
Rzeczy nienazwane mają swoje imiona
Szczelnie ukryte przed zuchwałym
spojrzeniem
Przypominają kwiaty otwierające się tylko
nocą
W miejscu odludnym i niedostępnym
Pachnące tylko dla siebie
Rzeczy nienazwane nieustannie marzą
O tym żeby kiedyś
Przestać być nienazwanymi

Неназванные вещи

Неназванные вещи всё ждут
Что их кто-то найдёт и приручит
Они как одинокие женщины
Ожидающие своей очереди
На принца из сказки
Который увезёт её на белом коне
В неведомое и всегда прекрасное
Неназванные вещи имеют свои имена
Тщательно укрытые от дерзкого взгляда
И похожи на цветы распускающиеся только ночью
В месте обманном и недоступном
Пахнущие только для себя
Неназванные вещи неустанно мечтают
О том чтобы когда нибудь
Перестать быть неназванными


To co wielkie
Wielkim jest człowiek, któremu wystarczy
Pochylić czoła,
Żeby bez włóczni w ręku i bez tarczy
Zwyciężył zgoła!
(C. K. Norwid, „Wielkość”)
To co wielkie ma zwykle głowę
jak łebek od szpilki
trzeba się nieźle nagłowić
aby je odnaleźć
a później nie zagubić
pośród ważnych
i nie cierpiących zwłoki
To co wielkie jest tak proste
że aż zawiłe
w swej prostocie
szukamy w nim krzywych luster
i tajemnych ścieżek
a ono jak mrówka
odnajduje właściwą drogę
To co wielkie nie znosi hałasu
siedzi cicho
jak mysz pod miotłą
czasem w wierszu się skryje
innym razem w sercu
jest niemal na wyciągnięcie ręki
a my wciąż szukamy
na arenach
pośród błysków fleszy
To co wielkie
chyli nisko czoło

То что велико

Велик тот человек, которому достаточно
Только голову наклонить,
Чтобы без копья в руке и без щита
Одержать победу!
(Ц.К. Норвид. « Величие»)


У того что велико неприметная голова
вроде булавочной головки
нужно хорошо поломать голову
чтобы его обнаружить
и впоследствии не затерять
среди важных и неотложных
То что велико настолько просто
что даже замысловато
в своей простоте
и мы ищем в нём кривых зеркал
и тайных тропинок
а оно как муравей
находит собственную дорогу
То что велико не выносит шума
сидит тихо
как мышь под веником
иногда скрывается в стихе
другой раз в сердце
оно не далее вытянутой руки
а мы всё ищем его
на аренах
среди фотовспышек
То что велико низко склоняет голову




Wielkie litery
Wielkie litery bywają bardzo zaborcze
Wszystko muszą mieć własne
Nazwy imiona
Ewa Julia Małgorzata
Gdzie z nimi równać się tym pospolitym
Nawet społeczeństwo lub naród
Chociaż bardziej liczne
Nie mają do nich startu
Wielkie litery chwalą się między sobą
Gdzie to bywały w Chinach Indiach czy
Peru
Pływały po Nilu Gangesie czy Amazonce
Spacerowały bulwarami Rio de Janeiro
Po słonecznej Copacabana
Zwiedzały Luwr i Ermitaż
Znały się z Picasso Salvadore Dali
Czy nawet z Chopinem
Małe litery kryją się w cieniu tych wielkich
Im niepotrzebna sława i poklask
Cieszą się że miłość
I prawdziwa przyjaźń
Nie wymagają wielkich liter

Большие буквы

Заглавные буквы бывают очень агрессивными
Всё должно иметь собственные
Названия имена
Ева Юлия Малгожата
Как с ними равняться тем обыкновенным
Даже общество или народ
Хотя и более многочисленные
Не для них
Большие буквы хвалятся между собой
Где побывали в Китае Индии или в Перу
Плавали по Нилу Гангу или Амазонке
Гуляли бульварами Рио де Жанейро
По солнечной Капакабане
Посещали Лувр и Эрмитаж
Знались с Пикассо Сальвадором Дали
Или даже с Шопеном
Маленькие буквы кроются в тени тех больших
Им не нужна слава или аплодисменты
Утешаются тем что любовь
И настоящая дружба
Не требуют больших букв

Gazeta Kulturalna, 06.2014